Gehuil in de Ardennen, een kortverhaal

Zijn voorhoofd vertok in een gegroefd landschap waar Boer pamel jaloers op was geweest. Zijn –op latere leeftijd pas- getaande handen beroerden zijn –als uit massief graniet gehouwen-kin.
Mmmmmmm mompelde hij terwijl hij vanuit zijn doorgezakte schommelstoel naar het Ardeense vergezicht keek. Zijn gedachten dwaalden af bij het zien van zoveel natuurschoon.
“Meneer Vankerkhove? ……Ik had u een vraag gesteld?!” zei monsieur lardonius op strenge toon. Inspecteur Lardonius was al 40 jaar hoofdinspecteur van een slaperig dorpje in het hart van de Ardenne. Maar nooit in zijn –van straffe verhalen doorspekte carrière- had hij zulk een chaos moeten aanschouwen. De oude weduwe Ducheck had hem rond 3 uur van zijn zalige nachtrust beroofd toen ze in volle paniek de commisaris belde met opmerkingen over nachtlawaai in het aanpalende pand…… gejoel, kindergeschreeuw, ondraagelijke stank……."C’était terrible!" had ze nog geroepen alvorens in huilen uit te barsten.
Vankerkhove! WAAROM???
Mr Vankerkhove staarde voor zich uit. Het leek alsof de mist over de Ardeense toppen zijn ogen troebeler maakte……Was het allemaal niet begonnen met die ene grap een dag geleden?
Hij kon het zich goed herinneren,…alsof het gisteren was.
Hoe ze allen samen waren gekomen. Hij pijnigde zijn hersenen en wederom verschenen er –de term 'akker'- waardige groeven op z’n voorhoofd.
De zetel vrienden……neen……de Commando zetels,………ach wat doet het ertoe…. Dat was nu wel het minste van z’n zorgen..........
Een dier,…een boek, een boom……eten….fruit, sappig fruit…….Had die verdomde onbekende brievenschrijver niet gevraagd wat hij zou doen moest Tine een groente…..fruit zijn…moest haar vriend Bart fruit zijn, moest Ben een boom zijn,....wat als Fie een object was? Sven een wagen,....zijn vriendin een boek......wat, wie,........?…, het leek nog zo'n onschuldig opdrachtje op een even onschuldig ogend weekend in de Ardennen..........?
Vankerkhoves doffe blik verdween als sneeuw voor een warme chocolade taart maar dan met slagroom erover. Ach Tine……een lekkere pruim, verse perzikken, ……hij had haar nog zo overladen met supperlatieven van fruit die we over het algemeen een hoge sappigheid durven aanmeten…..
Dit was naar zijn intuïtie en inschattingsvermogen in het –en let op de woordspeling- verkeerde keelgat geschoten van Tine's fruitpers……..Bart…..
“Een kiwi!” had Vankerkhove geantwoord toen dit heerschap zich tegen hem keerde. “Een kiwi Bart!” antwoorde Ken opgewekt verder het lijstje afgaand…….Doelend op het net niet afgeschoren kruintje van zijn vriend.
Hoe kon hij weten dat nu net een kiwi niet echt staat aangeschreven als intelectueel fruit. Hoe kon hij weten dat nu net Bart een autoriteit was als het op Nieuw Zeelands fruit aankwam.
Maar het kwaad was al geschied…….
Met gierende banden en het nodige theatraal gevloek verdwenen de kiwi & zijn peche de nacht in……
Hij keerde zich terug naar het gezelschap dat hem trakteerde op een blik als ware hij eigenhandig verantwoordelijk voor de opwarming van de aarde, de etnische onlusten in Somalië en het zware vrachtverkeer in de kerkstraat te Rumst…….
“Ben is een vermolmde beuk” ging hij op hetzelfde élan verder. “Maar dan vooral de noordkant van die beuk specifieerde hij…..(het zit’m in de details dacht hij bij zichzelf, wetend dat benzo nauwkeurigheid op prijs stelde.
“De noordkant-vervolgde hij- want daar hangen altijd iets meer mos en korstjes op!!! Fie veered recht, klaar om haar geliefde knotwilg bij te staan…….Ben bleef verstomd zitten –en dit dan vooral om dat hij niet echt meer recht geraakte. Ouderdom, reuma,….vocht….de regen…. (dus zat hij er toch niet ver af met z’n “noordkant” dacht Ken trots in zichzelf, …..en met z’n knoestige handen spelde hij zich een imaginaire medaille op)….”Knap werk kerel”…

(to be continued)